نمایشگاه پوست انداختن
مدیا: نقاشی - چاپ دستی
ما مي ميريم، هر روز و هر ساعت و هر دقيقه مي ميريم و ادم ديگري مي شويم، اين مرگ و زايش هر دقيقه اي نه چيزي استعاري است نه پنهان است اما ما نمي بينيمش. درست مثل وقتي كه روشن خاموش شدن هاي يك لامپ را حس نمي كنيم و نوري پيوسته از ان مي بينيم. درست مثل وقتي كه تغيير ساحل را بر اثر موج ها نمي فهميم. ما براي خودمان و براي ديگران كليتي هستيم پيوسته و بي تغيير با خرده سايش هاى در چهره از گذر ساليان، تكه اي سخت از جهان كه سرجايش نشسته تا بميرد و نيست شود. تا مرگ تكليف اين خيال پيوسته از ما را روشن كند اما واقعيت اين طور نیست.
ما تغيير مي كنيم، زير اين پوست كه مثل كيسه اي پوشانده مان تغيير مي كنيم. اين تغيير فقط چاق و لاغر شدن، سفيد مو شدن، پيرشدن بافت ها و مچاله شدن اندام ها نيست، تاثير جاذبه بر سلول ها كه همه چيزي را پايين مي كشد و بعد از متوقف شدن ترشح هورمون هاي رشد حتا قدمان را كوتاه مي كند. ما تغيير مي كنيم، ادم هاي ديگري مي شويم، با اعتقادات و نيازها و خواست هاي ديگري و ان قدر اين تغيير بديهي و بي علامت است كه خودمان هم باورش نمي كنيم. ما باور نمي كنيم در طول يك زندگي كه در مقياس عمر جهان يك لحظه هم نيست، ادم ديگري مي شويم، ما كه فراموش مي كنيم در هجده سالگي در سي و هشت سالگي يا در شصت و هست سالگي چه ادمي بوديم و امروز چه جور آدمي هستيم.
محمد طلوعی
