نمایشگاه در غیاب آن

مدیا:عکس

 در غیاب آن

عکس‌های متین توفیقی و زروان روح‌بخشان

افتتاحیه: جمعه 24 اردیبهشت 1395، ساعت 4 تا 8 عصر.
این نمایشگاه تا 31 اردیبهشت ادامه دارد.
ساعات بازدید 4 تا 8 عصر.
گالری پنجشنبه ها و ایام تعطیلات رسمی بسته است.

گالری شماره شش
تهران - خیابان میرزای شیرازی - کوچه بیستم - پلاک 2 - طبقه همکف
تلفن: 88346029 - 021

«زمان آدم‌ها را دگرگون می‌کند اما تصویری را که از ایشان داریم ثابت نگه می‌دارد.»
مارسل پروست

زمان می‌گذرد و هر حضور و وجودی را به غیاب و مرگ نزدیک می‌کند. این در حالی است که به نظر می‌رسد تصویر عکاسی شده، تا آنجا که ممکن است، ثابت می‌ماند و در برابر نابودی و مرگ مقاومت می‌کند. اما در واقع تصویر لحظه‌ای از وجود است؛ لحظه‌ای از رویدادی که در زمان رخ داده است. عکس تصویری است از یک لحظه‌ی خاص؛ تصویری از لحظه‌ای درگذشته که دیگر حضور ندارد! چنان که بارت می‌گوید، عکس همواره متعلق به گذشته است. ما به واسطه‌ی عکس‌ها به یاد می‌آوریم آن لحظه، آن جا، آن شهر، آن خیابان، آن خانه، آن شخص، آن درخت را. با نگاه کردن به عکس‌ها به غیاب آن‌ها می‌نگریم.
آن چه پیش روست، چه در قالب کتاب عکس و چه تک عکسی بر دیوار، در لحظه و آنی ثبت شده است و کنار هم نشینی آن، به همان همیشگی تکراری، گذر زمان، نظر دارد. عکس‌هایی آنی که لحظاتی گذرا از گذار ما را به تصویر می‌کشند؛ ما و شهری که در آن زندگی می‌کنیم؛ در و دیوار و خیابان‌ها و مردمانی که معنا و شکل شهر را می‌سازند و درختانی که زندگی را ممکن می‌کنند. آری گویی که این گذاری است بی آغاز و بی انجام.

زروان روح‌بخشان
اردیبهشت 1395

"Time, which changes people, does not alter the image we have of them."
Marcel Proust

As time passes, each presence and each existence reach absence and death. Although the photographed picture remains constantly unaltered and it seems that it resists against decay and death, the truth is, a picture is an instant of being; an instant occurred within time. A photo, is a frame of a specific moment; a picture of an instant passed, and is not present anymore! It belongs to the past, as Bart has mentioned. Through the photos, we would recall the moment, the place, the city, the street, the house, the one, the tree. By looking at the photos, we would actually see the absence.
What you are exposed to, whether as a photo-book or a single photo on the wall, has been captured in an instant. They both refer to the everlasting: the passing time. These instant photos would picture passing moments of our being; us and the city we live in, the streets and people and everything which give meanings and form the city, along with the trees who let us live. This is it; a roaming on the way.

Zarvan Rouhbakhshan
May 2016